Јаневски ги именуваше Договорот Заев-Борисов од 1 август 2017 година и Спогодбата Димитров-Коѕиас од 17 јуни 2018 година, тврдејќи дека со нив се менуваат името на државата и идентитетот на македонскиот народ и се потврдува Букурешкиот договор од 10 август 1913 година.
Тој побара и итно, безусловно и еднострано распуштање на македонско-бугарската и македонско-грчката меѓувладина комисија, кои ги опиша како комисии за ревизија на македонската историја. Според неговото обвинување, нивната цел е Македонија да стане територија без македонски народ и историја.
Од Уставниот суд побара да го поништи Протоколот Османи-Генчовска од 17 јули 2022 година, кој го опиша како анекс на договорот од 2017 година. Јаневски тврдеше дека образовните, историските и идентитетските прашања во протоколот служат за денационализација на македонскиот народ и за ставање на земјата под управување на Атина и Софија. Побара продолжување на членството во Обединетите нации под името Македонија, а истовремено изрази поддршка за Владата за реформите во општеството и развојот на државата.
Во врска со прогонетите Македонци и нивните потомци, Јаневски побара враќање на државјанствата, граѓанските, имотните и наследните права, како и извинување и репарации. Рече дека Сојузот останува посветен на трајно решение на македонското прашање и на унапредување на положбата и правата на Македонците во Егејскиот дел на Македонија и во цела Грција.
Потсетувајќи на 78 години од егзодусот на децата Македонци, тој нагласи дека егејското прашање не ги опфаќа само децата прогонети во 1948 година, туку и Македонците прогонети за време на Балканските војни од 1912 до 1913 година, Првата светска војна од 1914 до 1918 година и Втората светска војна од 1939 до 1945 година.
Граѓанската војна во Грција од 1946 до 1949 година Јаневски ја оцени како продолжение на Втората светска војна. Тој ги обвини Британците дека војувале против партизаните од ЕЛАС, повторно мобилизирани во Демократската армија на Грција, и дека на власт ги вратиле силите што ги нарече монархофашистички, кои, според него, го продолжиле етничкото чистење на Македонците.
Чествувањето се одржа кај спомен-плочата на чешмата до Пожарната во Битола. На тоа место, на 18 ноември 1944 година, бригадата била формирана од Леринско-костурската народноослободителна бригада, Воденскиот македонски баталјон и дел од бригадата „Гоце Делчев“, по што влегла во составот на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија. Јаневски им оддаде почит на борците од народноослободителната и антифашистичката војна и потсети на борбите на бригадата против балистите во Западна Македонија и соработниците на италијанските, бугарските и германските окупатори.
Традиционалното полагање свежо цвеќе го организираа Сојузот на здруженијата на Македонците и децата бегалци од Егејскиот дел на Македонија МАКЕДОН и битолското Здружение на Македонците од Егејскиот дел на Македонија. Покровител беше градоначалникот на Битола, а националната химна ја испеа Бранко Жежовски. Покрај обраќањето на претседателот на Сојузот, во програмата беше наведено и обраќање на професорот по историја Александар Јаневски.
На спомен-плочата цвеќе положија делегации на Сојузот, на градоначалниците на Битола и Новаци, на советничката група и Општинскиот комитет на ВМРО-ДПМНЕ во Битола, како и на битолските организации на ПОДЕМ, Социјалистичката партија на Македонија и ЗНАМ. Почит оддадоа и Сојузот на борците од Битола, Руското здружение, ансамблот „Гоце Делчев“, Здружението на пензионерите од Битола и Светскиот македонски конгрес.
Делегација на МАКЕДОН и на битолското здружение положи цвеќе и на гробот на Андреј Чипов, генерален секретар на КПГ и претседател на ВМРО-Обединета за Егејска Македонија, на гробиштата до црквата „Света Недела“ во Битола. Цвеќе беше положено и на гробот на Александар Поповски, почесен претседател на битолското Здружение на Македонците од Егејскиот дел на Македонија.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.