Примерокот потекнува од средниот миоцен. Истражувачите Мајкл С. Енгел и Уве Каулфус го класифицирале во семејството „Colletidae“, кое има живи претставници и денес, благодарение на распоредот на ситните жили во крилјата. На фосилизираните крилја се задржал и слаб преливен сјај.
Фосилот е најден во Хиндон Мар, близу Аутрам во областа Отаго, на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Древните езера во вулкански кратери, како Хиндон Мар, имале приднени води сиромашни со кислород. Таквите услови овозможиле меките тела на инсектите да се зачуваат со многу ситни детали.
До овој наод во Нов Зеланд немало фосилни записи за пчели. Научниците претходно претпоставувале оти пчелите пристигнале релативно доцна на островите, поради малиот број денешни автохтони видови: 42, од кои 18 му припаѓаат на родот „Leioproctus“. Фосилот, пак, го документира присуството на овој род уште во средниот миоцен.
Долгото присуство отвора и едно еволуциско прашање. За разлика од соседна Австралија, во Нов Зеланд родот „Leioproctus“ не се разгранал во стотици видови. Истражувачите сѐ уште испитуваат кои еколошки или климатски ограничувања можеле да ја задржат неговата разновидност на толку ниско ниво.
Во истиот карпест слој се пронајдени и фосилизирани цветови од „Pseudopanax“, автохтон новозеландски растителен род што постои и денес. Нивното присуство упатува на можноста древната пчела да ги опрашувала овие растенија. Сепак, на самата пчела не се зачувани поленови зрна, па таквата врска останува претпоставка, а не директно потврдено опрашување.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.