Повеќе од шест децении, утврдувањето на староста било отежнато од местото и состојбата во кои бил најден черепот. Сталагмитни наслаги го прицврстиле за пештерскиот ѕид, а околу него немало јасни археолошки слоеви што би помогнале во датирањето. Претходните процени се движеле во широк распон, од 170.000 до 700.000 години.
Тимот предводен од Кристоф Фалгер, во кој учествувал и палеоантропологот Крис Стрингер, применил датирање со ураниумски серии директно врз калцитната кора на черепот. Анализата покажала дека кората се формирала пред најмалку 286.000 години, со наведена мерна неизвесност од ±9.000 години. Врз таа основа, староста на поединецот е проценета на приближно 300.000 години. Датиран е минералниот слој, а не самата коска.
Черепот веројатно му припаѓал на млад возрасен маж. Има масивни надочни лакови, но ги нема специфичните црти на лицето и черепот карактеристични за неандерталците. Неговата анатомија не одговара ниту на современиот човек, „Homo sapiens“.
Тоа, сепак, не значи дека фосилот не е човечки. Тој припаѓа на човечкиот род „Homo“, а најверојатното определување е „Homo heidelbergensis“. Формулацијата дека черепот не е ниту човечки ниту неандерталски е сензационално поедноставување што ја замаглува разликата меѓу човечкиот род и современиот човек.
Според староста и анатомските особености, примерокот од Петралона е близок до черепот Кабве, познат и како Брокен Хил, од Замбија. Двата обично се класифицираат како „Homo heidelbergensis“, широко распространета група од средниот плеистоцен со робусна градба.
Во толкувањето што го пренесува „Archaeology World“, наодот упатува на Европа во која пред околу 300.000 години не живеела само една еднообразна човечка популација. Архаични групи како лозата од Петралона постоеле паралелно со раните неандерталци. Во таа слика, човечката еволуција е разгранета историја на популации што временски се преклопувале, наместо едноставна низа во која една ја заменувала другата.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.