Студијата ја предводел професорот Мартин Ричардс од Универзитетот во Хадерсфилд. Анализирани биле митохондриски геноми од домородни Австралијци, жители на Нова Гвинеја и популации од Југоисточна Азија. Со усовршен молекуларен часовник за датирање преку митохондриската ДНК, која се пренесува по мајчина линија, истражувачите ги датирале најстарите специфични генетски линии кај домородните Австралијци и населението на Нова Гвинеја на околу 60.000 години.
Ваквото датирање ја поддржува таканаречената долга хронологија на населувањето. Камените алатки од Маџедбебе во северна Австралија, датирани на околу 65.000 години, со години биле во расчекор со претходни генетски модели што го сместувале пристигнувањето пред 45.000 до 50.000 години. „Archaeology World“ го претставува истражувањето како разрешување на оваа повеќедецениска дебата.
Во времето на населувањето, пониското морско ниво во леденото доба ги поврзувало Австралија, Тасманија и Нова Гвинеја во Сахул. Според толкувањето на генетските податоци што го пренесува „Archaeology World“, две групи стигнале таму приближно истовремено. Тоа упатува на населување од различни почетни области, а не на еднократно случајно пристигнување со морските струи.
Поголемата група се движела по северна патека, од северните Филипини и Сулавеси директно кон Нова Гвинеја. Помалата група следела јужна патека, од јужна Индонезија, Малезија и Индокина, преку Малите Сундски Острови, меѓу кои и Тимор, до северна Австралија.
Пониското морско ниво, сепак, не овозможувало целиот пат да се помине по копно. Дури и при најниските морски нивоа во плеистоценот, Сахул не бил копнено поврзан со Сунда, азиското копно. „Archaeology World“ наведува дека преминувањето на длабоките морски канали во Валасеја барало пловидба од најмалку околу 100 километри по отворено море, без видливо копно. Тоа го толкува како показател дека овие рани припадници на „Homo sapiens“ користеле пловила за намерни патувања и имале развиени поморски навигациски вештини многу порано отколку што претходно се претпоставувало.
Според истиот приказ на студијата, долготрајната релативна изолираност по населувањето придонела домородните Австралијци и населението на Нова Гвинеја да зачуваат некои од најстарите непрекинати човечки генетски линии надвор од Африка. Истражувањето укажува и на можни средби и вкрстување со архаични хоминини, како Денисовците или „Homo floresiensis“, долж патеката преку островите.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.