Неговиот речиси целосно зачуван скелет бил ископан во 1907 година во пештерата Свартхола, во Рандаберг, југозападна Норвешка. Момчето живеело во мезолитот и било високо само 1,25 метри, невообичаено ниско дури и за тогашните ловци-собирачи.
Покрај нискиот раст, го издвојувал и издолжениот череп. Според научните објаснувања што ги пренесува „Archaeology World“, момчето имало скафоцефалија, вродена состојба при која спојот меѓу коските на врвот на черепот се затвора прерано. Поради тоа, черепот расте повеќе во должина, од челото кон тилот, наместо во ширина, но кај него состојбата не предизвикала интелектуално нарушување. ДНК-анализата на останките дала податоци за пигментацијата употребени во реконструкцијата: кафени очи, темнокафена коса и средно темен тен. Таквиот изглед се поврзува со раните западноевропски ловци-собирачи, пред гените за посветла кожа широко да се распространат во Скандинавија.
Наодите од Свартхола даваат и слика за секојдневниот живот на заедницата. Покрај човечките останки биле пронајдени големи количества животински коски, рибарски јадици и коскени харпуни. Изотопските и археолошките докази укажуваат дека момчето припаѓало на мала крајбрежна група чија исхрана главно се состоела од бакалар, фоки, лосови, диви свињи и морски птици.
На скелетот немало знаци на тешки повреди или долготрајно гладување. Телото било најдено свлечено покрај ѕидот на пештерата, наместо формално погребано. Поради тоа, археолозите претпоставуваат дека момчето можеби починало ненадејно, можеби од акутна инфекција или давење, додека било само или се одморало во засолништето.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.