Овој остаток се наоѓа на приближно 26.000 светлосни години од Земјата. Астрономите со „Чандра“ ја проучувале неговата структура и хемиските елементи што останале по експлозијата. Распределбата на елементи како железото и никелот им овозможува да ги испитуваат процесите при експлозијата и да ја реконструираат историјата на ѕвездата.
Можноста за супернова од типот „Iax“ го поврзува остатокот со необична термонуклеарна експлозија на бело џуџе. Белите џуџиња се густи остатоци од ѕвезди што го исцрпиле нуклеарното гориво. Под одредени услови, бело џуџе во систем од две ѕвезди може да претрпи таква експлозија и да исфрли новосоздадени елементи во вселената.
При експлозија на супернова може да се ослободи огромна енергија, а ударните бранови се шират низ околниот гас и прашина. Тие го загреваат материјалот до милиони степени, при што се создава зрачење што може да се регистрира со моќни телескопи.
Во близина на остатокот е „Sagittarius A“*, централната црна дупка на нашата галаксија, чија маса е приближно четири милиони пати поголема од масата на Сонцето. Во истиот регион се среќаваат последиците од ѕвездена експлозија и огромното гравитациско влијание на супермасивна црна дупка.
Составената астрономска слика на регионот обединува набљудувања на различни бранови должини и открива структури што човечкото око не може директно да ги види. Боите означуваат различни видови зрачење, а не како објектите би изгледале во видлива светлина.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.