Некои од формациите се протегаат речиси три километри надолу по падините на кратерите, а потоа нагло завршуваат со стрмни ѕидови. Истражувачите сметаат дека обликот на формациите и компјутерските модели силно ја поддржуваат хипотезата за нивното глечерско потекло. Наодите се објавени во списанието „Earth and Planetary Science Letters“.
Тимот анализирал 738 ударни кратери со снимки од орбиталните летала „Mars Reconnaissance Orbiter“ на НАСА и „ExoMars Trace Gas Orbiter“ на Европската вселенска агенција. Истражувачите го реконструирале теренот во три димензии и ги споредиле марсовските формации со глечери на Исланд покриени со карпест материјал.
Истражувачите претпоставуваат дека под слоевите карпи и прашина се наоѓа древен воден мраз. Таквата покривка можеби овозможила тој да се зачува и покрај екстремно разредената атмосфера и суровите услови на површината на Марс.
Можното глечерско потекло отвора и прашања за минатата клима на планетата. Наклонот на оската на ротација на Марс значително се менувал низ времето, менувајќи го и количеството сончева светлина што го добивале различни региони. Во одредени периоди тоа можеби создавало услови за формирање глечери на места што денес се исклучително суви.
Според ова толкување, формациите би можеле да бидат остатоци од еден таков леден период и да зачувуваат траги за промените на марсовската средина низ илјадници или милиони години. Доколку мразот се потврди, тие би можеле да помогнат и во пронаоѓањето достапни водни ресурси за идни човечки мисии.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.