Според Ванчева, моќта на младите не произлегува само од нивната младинска или студентска положба, туку од тоа што се или ќе станат дел од работничката класа. Затоа смета дека нивната борба останува ограничена ако не ги препознаваат врските со проблемите на другите.
Таквото поврзување, според неа, бара излегување од кругот на истомисленици. Луѓето што не ја користат истата политичка терминологија можат да се соочуваат со исти материјални проблеми, но да ги доживуваат како лични неуспеси. Ванчева предупредува дека широко движење не може да се гради само со оние што ги делат сите исти ставови, ниту со трошење енергија на докажување кој е порадикален или идеолошки почист.
Организирањето го опишува како работа што оди подалеку од протести и јавно искажување ставови. Во неа ги вбројува градењето пријателства, слушањето на другите, споделувањето сознанија и преземањето задачи чии резултати не се веднаш видливи. Наместо само уверување дека борбата е праведна, бара да се создадат услови во кои луѓето ќе чувствуваат припадност и ќе ги препознаваат заедничките интереси. Како цел го поставува колективното управување со светот, а како задача – градењето способност за заедничко дејствување.
Ванчева го поврзува незадоволството на младите со очекувањата со кои израснале: вложување во образование, кариера, личен успех и стекнување нешто свое. Оценува дека ветената иднина не ја гледаат, и покрај пораките дека сѐ се прави за нив. Истовремено, смета дека критиката на капитализмот не треба да се темели само на незадоволство, туку и на разбирање на експлоатацијата, нееднаквоста и материјалните односи во општеството.
Во нејзиното толкување, класните разлики не се сведуваат на тоа кој има повеќе пари. Тие зависат и од сопственоста и контролата врз средствата за производство, од контролата врз трудот и од можноста да се одлучува за условите во кои живеат другите. Оттука, класната положба ја определува и како однос на моќ.
Таа се осврнува и на историските и политичките предрасуди поврзани со определувањето како комунист. Своите идеи ги опишува како предизвик за системот на угнетување и се залага нивните застапници да бидат присутни во секојдневниот живот на луѓето, за тие идеи да станат поблиски и разбирливи.
За Ванчева, прашањата кој ги контролира ресурсите, кој одлучува и чии интереси ги штити поредокот не се решаваат само со расправа за праведноста, туку и преку политичка моќ. Таа се залага за организирана и обединета работничка класа, предводена од авангардна политичка организација што би ги поврзала одделните борби во единствена револуционерна сила.
Притоа, тврди дека политичката борба не може да се оценува исклучиво според однапред поставен апстрактен морален идеал, но нагласува дека тоа не го прави моралот неважен. Според неа, претставите за прифатливото и легитимното, обликувани преку образованието, религијата, законите и општествениот поредок, можат да ги штитат постојните односи на моќ. Правото на достоинствен живот, додава, не е доволно само да биде признаено ако мнозинството нема пристап до условите за таков живот.
Ванчева повикува на практично дејствување без напуштање на идеалите и на трпеливост, бидејќи мобилизацијата не секогаш носи трајна политичка промена. Градењето организација го гледа како долг процес на учење, грешки и повторни обиди, кој треба да им овозможи и на идните генерации да продолжат. Младоста, според неа, не е сама по себе револуционерна, но носи одговорност за општеството што младите ќе го наследат, ќе го одржуваат или ќе настојуваат да го променат.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.