Особеноста на експериментите е во релативно малите јадра што се судираат. Кислородните јадра употребени во нив содржат по осум протони и осум неутрони. Истражувачите испитуваат дали судирите на толку мали јадра можат да го создадат истото колективно однесување на честичките што претходно било забележано при судири на јадра на многу потешки елементи.
За да ги испитаат тие услови, истражувачите ги забрзале јадрата до огромни енергии и ги судриле, накратко создавајќи средина слична на онаа во многу младата вселена. „AstroPhilesz“, кој ги наведува ЦЕРН и Националната лабораторија Брукхејвен како извори, ги опишува добиените докази како показатели за кварк-глуонска плазма.
Во обичната материја, атомските јадра содржат протони и неутрони. Тие, пак, се составени од кваркови, кои ги поврзуваат глуони. При екстремно високи температури, за илјадници милијарди степени повисоки од оние на површината на Земјата, протоните и неутроните можат практично да се распаднат како одделни структури. Нивните кваркови и глуони тогаш се движат низ исклучително жешка и густа средина.
Научниците сметаат дека таква првобитна материја ја исполнувала целата набљудлива вселена во нејзините најрани моменти. Со ширењето и ладењето на вселената, кварковите останале врзани во протони и неутрони. Тоа подоцна овозможило да се формираат атомски јадра, а многу подоцна и атоми.
Експериментите служат и за проучување на силната нуклеарна сила во екстремни услови. Таа е одговорна за поврзувањето на кварковите и за одржувањето на атомските јадра како целина. Иако судирите траат само исклучително мал дел од секундата, сложените детектори ги регистрираат создадените честички, што им овозможува на истражувачите да реконструираат што се случило.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.