Катија Павлова и Адријан Белтран Димас ги пронашле предметите додека картографирале поплавен премин во планинската пештера. За да стигнат до сувата комора зад тунелот, поминале низ теснец со едвај 15 сантиметри простор за дишење над водата. Во дотогаш непосетената комора, предметите биле намерно распоредени.
Меѓу наодите има три цели алки и еден фрагмент, изработени од морски школки. Две алки биле навлечени околу тенки сталагмити со фалусоидна форма, поради што на прв поглед изгледале како пластични прстени. На нивните површини се врежани мотиви во облик на латинската буква „S“, наречени „xonecuilli“, и човечки лица во профил.
Археолозите од ИНАХ забележале дека дел од сталагмитите биле намерно обликувани во заоблени постаменти. Нивното толкување е дека алките поставени врз нив можеби биле дарови поврзани со плодноста и создавањето живот. Во мезоамериканските верувања, пештерите се почитувале како свети премини кон подземниот свет и како утроби на земјата.
Во комората биле пронајдени и осум полирани дискови од црн камен, два цели и шест фрагментирани. Со ширина од приближно 9,5 сантиметри и мали отвори, тие можеби служеле како обредни огледала или биле закачувани за време на ритуали.
Наодите вклучуваат и една голема украсена куќичка од морски полжав од родот „Strombus“. Таа се толкува како показател за трговски или ритуални врски меѓу планинските предели на Гереро и крајбрежјето. Пронајдени се и траги од јагленисано дрво, опишани како остатоци од некогашни факели или обредни огнови.
Предметите се датираат во посткласичниот период, приближно од 950 до 1521 година, и се поврзуваат со Тлакотепехуа, малку документирана домородна култура што повеќе не постои. Ова планинско општество не оставило познато писмо и ретко се споменува во раните шпански колонијални записи. „Archaeology World“ ги опишува наодите како едни од ретките материјални траги од него.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.