Наодот бил ископан во 1992 година при изградба на автопат. Тимот предводен од Стивен Холен и Томас Демере го претставил своето толкување во списанието „Nature“ во 2017 година. Ако е точно, тоа би го поместило човечкото присуство на континентот повеќе од 100.000 години пред временската рамка што изворот ја наведува како прифатена. Истражувачите не утврдиле кој човечки вид би ги кршел коските: како можности биле наведени неандерталци, денисовци или рани хомо сапиенс.
Бидејќи коските биле премногу стари за радиојаглеродно датирање, научниците примениле ураниум-ториумско датирање врз нивниот минерален состав. Добиле старост од приближно 130.700 години, со наведена неизвесност од плус или минус 9.400 години. Спорно останува што ги предизвикало оштетувањата.
Холен, Демере и нивните соработници се повикале на спиралните скршеници и засеците од удари на коските од екстремитетите. Според нивното толкување, таквите оштетувања се карактеристични за силни удари врз свежа коска, а не за природно кршење на сува, фосилизирана коска со текот на времето.
Меѓу фрагментите биле најдени и пет големи заоблени камења, кои тимот ги протолкувал како чекани и наковални. Трагите од абење ги споредил со оние добиени при експериментално кршење слоновски коски. Подоцнежна анализа открила и траги од коскени протеини на ударните површини на два камена. Дополнителен аргумент на авторите била една бивна, вкопана вертикално во седиментот: тие сметале дека нејзината положба не може да се објасни со воден тек или со дејство на животни што се хранат со мрши.
Критичарите, пак, укажуваат на отсуството на делкани или обликувани камени алатки, иако во околината имало доволно квалитетен камен. На коските немало ниту исеченици од отстранување месо. Тие недостатоци се меѓу причините поради кои пошироката археолошка заедница во голема мера го отфрлила толкувањето за човечка активност.
Друго објаснување е тешката механизација користена при изградбата на автопатот во 1992 година. Според критичарите, меѓу кои и автори на труд објавен во „Nature“ во 2018 година, машините за земјени работи можат да предизвикаат исти спирални скршеници на закопани коски и да потиснат камења и бивни во вертикална положба. Тоа е алтернатива на толкувањето дека оштетувањата и распоредот на наодите се дело на древни луѓе.
Скептиците го поставуваат и прашањето зошто нема други наоѓалишта што би го поткрепиле толкувањето за толку рано присуство. Нивниот аргумент е дека пристигнување во Калифорнија пред 130.000 години би требало да остави долга низа алатки, огништа и генетски траги низ Азија и Америка, а таква поткрепа за тезата недостига.
Во својот преглед, „Archaeology World“ ја наведува рамката од пред 20.000 до 23.000 години како преовладувачки прифатена за најраното потврдено пристигнување на луѓето во Америка, повикувајќи се на древна ДНК и наоѓалишта како Вајт Сендс во Ново Мексико.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.