Кај грбавите китови, комбинацијата од црна и бела пигментација, лузни и други белези на долната страна на опашката е единствена за секое животно. Таа служи слично како отпечаток од прст кај луѓето и им овозможува на истражувачите да препознаат ист кит и по повеќе децении.
Методот се нарекува фотоидентификација и не бара китовите да бидат фатени или физички означени. Научници, организации за заштита на природата и набљудувачи на китови собираат фотографии кои потоа се споредуваат. Со нив истражувачите можат да ги реконструираат миграциските патувања на поединечни животни и да ги проценуваат стапките на преживување.
Грбавите китови имаат едни од најдолгите миграции меѓу цицачите. Често минуваат илјадници милји меѓу студените води богати со храна и потоплите води во кои се размножуваат и раѓаат младенчиња. Мексиканскиот пацифички брег е важно зимско подрачје за размножување и раѓање на грбавите китови од северниот Пацифик.
Овие животни можат да живеат повеќе децении. Долгорочните записи за нивното препознавање помагаат да се следи како преживуваат при промени во океанските услови и изложеност на закани, меѓу кои се заплеткувањето во риболовна опрема и бродскиот сообраќај.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.