Економската зависност, според Станкоска, ги ограничува и најосновните можности за грижа за себе. Таа посочува дека жените немаат пари за лекар, лекови, менструални производи и гинеколошки прегледи, а често ни за грижа за своите родители. Во такви околности, оценува таа, остануваат со партнерот убедувајќи се дека ситуацијата можеби не е толку страшна.
На тоа се надоврзува стравот дека пријавувањето нема да донесе заштита. Станкоска наведува искуства со жени кои пријавиле насилство, но насилникот повторно се вратил дома, или побарале помош и останале сами. Според неа, ваквите искуства ги одвраќаат и другите жени од пријавување, поради страв од уште поголемо насилство.
Фемицидите, силувањата и тепањата таа ги оценува како симптоми на агресивно, патријархално општество во кое жените се ставаат во подредена положба и се учат да трпат, да премолчуваат и да ја бараат вината кај себе. Притоа, нагласува дека економските и општествените околности не се оправдување за насилството: насилниците имаат лична одговорност и мора да одговараат. Нејзиниот став е дека, покрај патријархатот, поединечните насилници и построгите казни, мора да се разгледа и влијанието на економскиот и политичкиот систем.
Како дел од истиот проблем ја посочува корупцијата. Станкоска тврди дека парите наменети за здравство, социјална заштита, засолништа, поддршка за семејствата и грижа за децата завршуваат во приватни џебови. Последиците ги гледа во недостигот од лекари, медицински персонал, лекови и достапни здравствени услуги, како и во нефункционални институции во кои луѓето немаат доверба.
Во таков систем, според неа, пристапот до правда станува привилегија, а луѓето се принудени да бараат врски, да молат, да се задолжуваат или да се откажат од помош. Таа оценува дека тоа ги поткопува солидарноста и чувството дека некој ќе им помогне кога ќе западнат во проблем, додека достоинствениот живот станува зависен од парите.
Сиромаштијата ја опишува како постојан стрес и неизвесност, а не само како недостиг од пари на крајот на месецот. Таа, вели Станкоска, го ограничува изборот и кога човек треба да се лекува, да напушти работа на која е експлоатиран или да замине од партнер што го малтретира. Кога цели генерации растат со секојдневие сведено на преживување и без перспектива за промена, смета таа, последиците ги чувствува целото општество.
Во тој контекст, Станкоска повикува да се разговара за влијанието на осиромашувањето и експлоатацијата врз менталното здравје и меѓучовечките односи. Таа укажува на, според неа, распространета зависност од дијазепам и слични лекови, како и на тепачки, убиства, силувања и врсничко насилство, критикувајќи го нивното третирање како неповрзани, изолирани појави.
Нејзината политичка критика се однесува на изминатите 35 години во Македонија. Станкоска оценува дека политиката се водела без емпатија и одговорност за последиците врз луѓето, со осиромашување, уништување на јавните услуги, плати недоволни за преживување и наталожена неказнивост. Критикува и приватизација на можностите за подобар живот, наградување на послушноста, казнување на солидарноста и пополнување на институциите со партиски послушници. Политичката елита ја оценува како отуѓена од условите во кои луѓето живеат, ги растат децата и бараат помош.
Станкоска порачува дека залагањето за традиционални вредности, семејство и демографија мора да биде придружено со услови за достоинствен и безбеден живот. Заштитата на жените, според неа, бара економски услови за независност, а грижата за семејствата бара институционална поддршка наместо тие сами да се справуваат со сиромаштијата, насилството и болеста.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.