Белфорт ја опишува разликата преку начинот на изговарање: исказ може да звучи како прашање за да го вклучи соговорникот, а шепотењето да создаде впечаток дека се споделува тешко достапна информација. Основата, вели, е неговиот систем за убедување што го предава од доцните 1980-ти години, со околу 15 различни интонации кои се избираат според целта на разговорот.
Како корисници ги наведува адвокатските канцеларии, здравствените осигурителни компании, автомобилскиот сектор и организациите што спроведуваат анкети. Во примерот со осигурување, системот прашува за возраста, буџетот и посакуваното покритие, избира план и ги објаснува неговите карактеристики и придобивки. Ако цената е превисока, објаснува како таа може да се намали со зголемување на износот што осигуреникот сам го покрива пред да се вклучи осигурувањето. Ако планот не му одговара на клиентот, нуди друг. Белфорт тврди дека одговорот доаѓа за околу 600 милисекунди и дека системот може да ја води целата продажба.
Тој вели дека моделот е обучен да одговара на непредвидени прашања и потоа да се врати на продажниот разговор, без да измислува информации или да го наруши односот со соговорникот. Сепак, признава дека засега не е толку добар колку врвен продавач. За брз одговор, „Tone“ користи сопствени мали модели со поограничени способности, наместо најнапредните модели. Белфорт очекува разликата со врвните продавачи да се промени во следните шест до дванаесет месеци и смета дека системот значително ќе надмине просечен продавач. „TechCrunch“ наведува дека не можел независно да потврди оти технологијата работи како што е опишана.
Според Белфорт, клиентите главно бараат помош затоа што имаат повеќе потенцијални купувачи отколку луѓе што можат да им се јават, или им треба покриеност во различни делови од денот и на повеќе јазици. Тој не ја претставува услугата како замена за луѓето и вели дека и натаму ќе има потреба од добри продавачи.
Обуката, според неговото објаснување, почнала со неговиот глас и со материјал од 30 години, при што моделот најпрво учел една интонација, потоа друга и на крајот нивно поврзување. Белфорт нагласува дека и малку неквалитетни податоци можат да го нарушат напредокот. Во споредба со „ElevenLabs“ и „Cartesia“, тој ја гледа предноста во изборот на соодветната интонација, а не само во природниот звук, и вели дека за тоа имаат патент. Очекува сите конкурентски гласови да звучат човечки во рок од шест месеци до една година, но вели дека нивните сегашни решенија не одговарале на потребите на „Tone“.
Новата самопослужна платформа на „Tone“ е наменета за автори и создавачи на содржини кои сакаат експресивна нарација генерирана со ВИ. Ќе можат да избираат меѓу понудените гласови, а со воведувањето на клонирањето и да создадат дигитална верзија на сопствениот глас. За оваа услуга ќе има месечна претплата; преносот на звук во реално време се наплаќа по минута, а кај некои деловни клиенти најголемиот дел од наплатата зависи од постигнатиот успех.
За клонирањето, Белфорт објаснува дека корисникот ќе треба да зборува директно во компјутерот и да потпише согласност. При прикачување готова аудиоснимка, што компанијата не го препорачува, ќе се бара совпаѓање со гласовен примерок даден во живо, во реално време. Тој вели дека функцијата технички би можела да биде пуштена веднаш, но сѐ уште не е пуштена.
Продажните повици имаат и регулаторни ограничувања. Американската Федерална комисија за комуникации во 2024 година ги опфати гласовите генерирани со ВИ со правилата за автоматизирани повици според Законот за заштита на телефонските потрошувачи. Белфорт вели дека „Tone“ дозволува продажни повици само до лица што дале согласност или до постојни клиенти. Како исклучок ги наведува анкетите, за кои, според него, постои изземање за повици до приватни домови без претходна согласност.
Коосновач на „Tone“ е инвеститорот Шервин Пишевар, долгогодишен пријател на Белфорт. Идејата, според Белфорт, се развила откако слушнал продажна ВИ од друга компанија и бил незадоволен од неа. Првично сакал да обучува модели за продажба, но бидејќи не нашол доволно добар глас, решиле да изградат свој. Ниту еден од двајцата основачи не е инженер; инженерскиот тим го води Бен Сасман, а Белфорт вели дека тој изработува прототипи и го оценува звукот, по што инженерите го градат решението одново.
Белфорт наведува дека компанијата собрала околу 10 милиони долари од пријатели, семејство и почетно инвестициско финансирање. За приходите не даде прецизен износ: најпрво спомена околу еден милион долари, а потоа можеби 700.000 долари. Планира да прибере значителен дополнителен капитал за да обезбеди доволно пресметковни ресурси, без нужно да поседува центри за податоци. Не планира наскоро да ја продаде компанијата, но би разгледал доволно голема и соодветна понуда.
Прашањето за доверба во основачите го следи новиот бизнис. Белфорт во 1999 година призна вина за измама со хартии од вредност и перење пари поврзани со брокерската куќа „Stratton Oakmont“, каде што се продавале евтини акции преку шеми на вештачко подигнување на цената и последователна продажба. Помина 22 месеци во затвор и му беше наложено да исплати 110,4 милиони долари на 1.513 жртви. „TMZ“ во јули објави дека неговите судски обврски за надомест завршиле кон крајот на април годинава, иако жртвите добиле многу помалку од сумата што им се должела.
Пишевар, пак, се соочил со обвинувања за недолично однесување, кои ги негира. На прашањето зошто компаниите би им верувале, Белфорт одговори дека направил грешки одамна и дека повеќе од 20 години обучува луѓе и компании за продажба и убедување. Рече дека е право на секоја компанија да одбие соработка, но очекува доволно клиенти да ја препознаат вредноста на производот.







Коментари (0)
Коментарите за оваа објава се затворени.